| Tırnak yeme alışkanlığına çoğunlukla 3-4
yaşlarından önce başlamaz. (Çok ender olarak 5
aylık gibi erken bir dönemde görülebilir). Çocukların %33 de tırnak yeme davranışı görülür. Bu oran erken
ergenlik çağına kadar sürer. Ergenlik çağında tırnak yiyen çocukların sayısı %40-45’e
yükselir. Yani ergenlik çağına doğru çocukların hemen hemen yarısı tırnak yeme
davranışı gösterir. Bunun nedeni olarak gençlerin çevreden onay görmemeleri
olarak değerlendirilir. Ayrıca tırnak yiyen çocukların ailelerinin çoğunda
tırnak yiyenlere rastlanmaktadır. Bunun içinde tırnak yemenin bir taklit olduğu
ve büyükleri taklit etmek suretiyle öğrenildiği ileri sürülmektedir. Ergenlik
çağında sosyal onay görenlerin çoğu bu alışkanlığı terk etmektedir.
Tırnak yemek bazen ayak parmaklarını ısırmakla ve ayak
tırnaklarını el parmaklarıyla yakalama ile ilişkili görülmektedir. Ayak parmağı
tırnağının yenilmesi ve ısırılması hemen hemen sadece kızlarda görülmektedir.
Tırnak yeme alışkanlığının sebepleri
Bu davranışın altında yatan sebepler parmak emmede olduğu
gibi çoğunlukla psikolojik rahatsızlıklardır.
Alışkanlık daha çok baskı altına alınmış heyecanların
ilgilendiği durumlarla olup, çocuk bunun arzu edilmeyen bir davranış ve
alışkanlık olduğunu anlayınca kökleşmekte olduğu görülmektedir.
Tırnak yeme bir güvensizlik belirtisi olarak kabul edilir.
Aile içinde aşırı baskılı ve otoriter bir eğitimin uygulanması, çocuğun sürekli
azarlanarak eleştirilmesi, kıskançlık, yeterli ilgi ve sevgi görememe sıkıntı ve
gerginlik başlıca nedenlerdir.
Anne babanın yaşantısı da önemli bir etkendir. Anne baba
geçimsizlikleri anne babanın sık sık kavga etmesi ailedeki sorunlar çocuklarda
tırnak yeme gibi davranışlara neden olur. Bunun yanı sıra anne babanın aşırı
kaygılı olması çocuğu aşırı derecede koruyup kollaması ayrıca anne babanın
çocuklar arasında ayrım yapması çocuklar arasında kıskançlığa yol açar. Bu da
dolaylı şekilde kendini tırnak yeme olarak gösterir.
Tırnak yeme daha önce belirttiğimiz gibi taklit yoluyla da
edinilebilen bir davranıştır. Ailede herhangi bir bireyin tırnak yeme davranışı
göstermesi doğal olarak çocuğun ilgisini çekecektir. Ayrıca tırnak yeme
davranışı olaylara bağlı olarak gelişebilmektedir. Çocuğu tedirgin eden herhangi
bir olay veya çevrede onun için hoşnutsuzluk yaratacak herhangi bir durum bu
davranışı göstermesine yol açar.
Tedavi ve alınabilecek önlemler
En etkili yöntem 3-4 yaşlarına kadar bu alışkanlığın anne baba
tarafından görmezlikten gelinmesidir. Daha sonra bu alışkanlık devam ederse;
Çocuğun gerginlik ve uyumsuzluk nedenleri iyice
araştırılmalı ve bunlar saptanarak çözüm getirilmeli
Çocuğu azarlamak, korkutmak, ceza vermek gibi zorlayıcı
yöntemlerin uygulanması yararlı olmamaktadır. Hatta kimi zaman daha ağır
duygusal problemlerin çıkmasına neden olabilir.
Çocukları korku kaygı yaratacak durumlardan uzak tutmak
gerekir.
Küçük çocukların kaygı korku verici televizyon filmlerini
izlemeleri, kavgalı olaylarda bulunmaları çocuğu heyecanlandıracağı için
sakıncalıdır.
Tırnak yiyen çocuklara geceleri yatarken eski hafif
eldivenleri giydirmek. Çocuk gece tırnaklarını yemek veya ısırmak istediğinde
hatırlatıcı olması bakımından yararlı olabilir.
Parmak ve tırnağa acı fakat zararsız bir sıvı sürülebilir.
Bu hem hatırlatıcı ve hem de tırnağını ağzına götürdüğü zaman acı ile
birleştiğinde terk etmeye yardımcı olabilir.
Çocukların ilgisi başka yöne çekilebilir. Sinema,
televizyon izlerken veya radyo dinlerken onun ağzını çiğneyecek bir şeyle meşgul
etmek tırnak yemenin ve ısırmanın yerine gelecek bir etkinlik olabilir.
Çocukları ara sıra başarılarından dolayı ödüllendirme bazı
durumlarda yarar sağlayabilir. Ancak bunun kısıtlı ve uygun şekilde kullanılması
gerekir. Aksi takdirde çocuk yeni ödüller almak için bunu kullanabilir.
Tırnak derin kesilebilir. Çocuğun kendi tırnak bakımıyla
uğraşması da yararlı olabilir. Bunun içinde çocuğa manikür ve pedikür
malzemeleri alınabilir.
Son söz ve bir önlem olarak tırnak yemenin ve ısırmanın çok
kötü bir alışkanlık olmadığı ve bunu isteyenlerin kolaylıkla terk edebilecekleri
çocuklara anlatılmalıdır. Çocuk buna inandırıldığı zaman bu alışkanlıktan
vazgeçmek için çaba gösterecektir. Çünkü dış etkenler çocuğun bu alışkanlıktan
vazgeçmesine fazla etkili olmamakla bazı hallerde alışkanlığın kökleşmesine ve
başkalarını kızdırmak ve huzursuz etmek için bir araç olarak kullanılmasına
neden olmaktadır. |